اين نوازنده سنتور يادآور شد: تنها فهرست كارهاي زنده ياد پايور را در 200 تا 300 صفحه خلاصه كردم و معتقدم هركدام از آن سرفصلها را ميتوان در دهها صفحه چاپ كرد، زيرا او يك سنتورنواز، آهنگساز و مدرس درجه يك بود و انگار براي موسيقي خلق شده بود تا آن را جهت دهد.
اطرايي، جايگاه پايور را بزرگتر از آن دانست كه چنين محفلي براي او كافي باشد و گفت: او هركاري كه كرد با بهترين وضعيت انجام داد و بسياري از كارهايي كه صورت داده بود براي نخستين بار از سوي او به عنوان نمونه الگو مورد توجه قرار گرفت.او اضافه كرد: تا پيش از قاجار توانايي ساز، وسعت و امكانات آن در نظر گرفته نميشد و در كنار آن توانايي و امكانات نوازنده نيز مورد توجه نبود، اما پايور به تمام اين نكات پرداخت.
اطرايي در بخش ديگري از سخنان خود بيان كرد: پايور غير از آنكه نوازنده بينظيري بود در كارهايي همچون آهنگسازي نقش ويژهاي داشت، به طوري كه آثار او هنوز هم بعد از چند دهه نو و زيبا است و اين كار سختي است كه هم اساتيد فن و هم عامه از اين آثار لذت ببرند.
شاگرد زنده ياد پايور ادامه داد: ايشان در دوره حيات گروههاي متعددي تشكيل داد و تنظيمهايش براي هر اركستر الگو است به طوري كه اين كار قبل از ايشان ديده نشده بود، اما او اين حركت را براي كل موسيقي ايراني صورت داد. او معلم بينظيري بود و هنوز هم سعي داريم روش ايشان را در اين عرصه ادامه دهيم.
اطرايي يكي از كارهاي مهم زنده ياد پايور را جمعآوري مطالب و رنگهاي مردمي دانست و افزود: زنده ياد پايور به تلفيق شعر و موسيقي اهميت ويژهاي داد و بنده به عنوان يكي از اولين شاگردهاي ايشان افتخار ميكنم كه در حد ظرفيتم چيزهايي از او فرا گرفتم.او در پايام سخنانش گفت: آدمهايي همچون پايور احتياج به صفت ندارند، بلكه خودشان افتخار يك دكترا هستند، اما گلايههاي زيادي نسبت به نسل جوان وارد است كه هنوز امسال پايور را نميشناسند. در حالي كه آنها بايد در اين زمينه مطالعه كنند و ببينند چرا اسم يك نفر در تاريخ باقي ميماند و ماندگار ميشود.
به گزارش ايسنا، در ادامه اين مراسم محمد اسماعيلي و سعيد ثابت به دو نوازي تنبك و سنتور در آواز دشتي پرداختند و سپس مسعود رضايينژاد - مدير هنرستان موسيقي اصفهان - سخن گفت.او به دگرگونيهايي كه از دوران انقلاب به بعد در عرصه فرهنگ و هنر و به ويژه موسيقي به وجود آمد اشاره كرد و گفت: براي من به عنوان يك هنرجو در آن دوران، هنرمندان به سه دسته تقسيم ميشدند. يك دسته آنهايي بودند كه توان آن دوران را نداشتند و مهاجرت كردند،. دسته دوم آنهايي بودند كه خنثي رفتار ميكردند و در محفلهاي خصوصي ساز ميزدند و دسته سوم آنهايي بودند كه همچون پايور براي ادامه اين مسير برنامهريزي كرده بودند و مكتبي راه انداخته بودند. به طوري كه هيچ چيز باعث نميشد از راه خود كنار بكشند.
او اضافه كرد: زنده ياد پايور از همان لحظاتي كه كار خود را در عرصه موسيقي شروع كرد به طور جدي اين حرفه را دنبال نمود و شاگردها و شيوههاي خود را جا انداخت و در آن دوران اجراي صحنهاي ممنوع بود و دانشكدهها و مدرسههاي موسيقي تعطيل شده بودند اما ايشان به اين وضعيت بها نداد و كار خود را پي ميگرفت.
او با اشاره به سالهاي 62 و 63 كه پايور به اصفهان سفر كرده بود، گفت: ايشان كارهاي مدرسه موسيقي و برنامههاي كلاسي را كنترل كردند به طوري كه شهر اصفهان تنها شش ماه بعد از انقلاب اولين كلاسهاي موسيقي را رونق بخشيد. اين اتفاق در شرايطي بود كه بحران اتقصادي، جنگ و مشكلاتي از اين دست بر جامعه حاكم بود، اما زنده ياد پايور با هزينه شخصي خودش به اصفهان ميآمد و اين حركت او غير قابل تصور بود.
رضايي نژاد در بخشي ديگر از سخنان خود عنوان كرد: به مرور ايشان ساير نيازهاي هنرستان را برطرف كرد و اساتيد گرايشهاي ديگر موسيقي را همچون ظريف اسماعيلي، ثابت، داروغه، مقدسي و... به اصفهان آورد و آنها را ترغيب به آموزش موسيقي كرد، به طوري كه اولين اجراهاي صحنهاي در شهر اصفهان برپا شد.
او گفت: ايشان به گونهاي برنامهها را در اصفهان مديريت ميكرد كه همه مسوولان به حمايت از اين رشته بلند شده بودند و نگرش او به اين حوزه زمينه ساز آن شد تا جلساتي را با مدير كل ارشاد زمان داشته باشيم و به مرور يك فضا براي هنرستان موسيقي و بعدها نيز دانشكده موسيقي به دست آوريم. تمام اين تلاشها نتيجه قدمهاي محكمي بود كه پايور در آن زمان برداشت.
اين نوازنده اضافه كرد: با حمايتهاي زنده ياد پايور اركسترهاي بزرگي تشكيل شدند و سفرهاي بينالمللي گروههاي موسيقي به عنوان خواهرخواندگي به سراسر جهان آغاز شد. انديشههاي بالاي ايشان غيرقابل تصور بود و نگاه جامعشان قابل توجه است.از سوي ديگر مداومت ايشان درحفظ آثار موسيقي جاي توجه دارد.
او در ادامه سخنان خود يادآور شد: همنشيني با استادان زمان و حفظ ميراث گذشته يكي ديگر از ويژگيهاي ايشان بود. از سوي ديگر تمام كتابهاي مورد نياز آموزش موسيقي را در آن زمان چاپ كرد و نگاه به موسيقي در دوره ايشان تغيير پيدا كرد. به طوري كه نسل جديد شايد چنين اتفاقاتي را نپذيرد اما حمايتهاي پايور در آن دوران باعث شد كه هيچ وقت جا نزنيم و به كارمان ادامه دهيم.مدير هنرستان موسيقي اصفهان در پايان سخنان خود خطاب به جمع حاضر گفت: گلايه ما از اين است كه هميشه براي يكديگر حرف ميزنيم و به همين دليل هنوز ناشناخته هستيم در حالي كه نسل جوان بايد اين مسائل را بپذيرد تا الگوي خوبي از هنرمندان موسيقي در ذهن آنها شكل بگيرد. هنوز هم فرهنگ عمومي كشور ما هنرمند را به درستي تعريف نكرده است، لذا اميدوارم در مسوولان فرهنگي دلسوزاني پيدا شود كه نگاه روزمره نداشته باشند.
محمد جواد موحدان - مدير مجموعه فرهنگي هنري انديشه نيز در ادامه اين مراسم گفت: از آنجا كه ارادت خاصي نسبت به زنده ياد پايور داشتم، احساس كردم كه حتما بايد چنين برنامهاي را برگزار كنيم زيرا به ايشان مديون هستم و جايشان را در اين جمع خالي ميدانم ،اما متاسفانه در ايران رسم بر اين است كه تا زماني كه هنرمندي پا برجاست و ساز ميزند كسي قدر او را نميداند و جايگاهش را نميشناسد اما به محض آنكه او ميميرد در تمامي سالنها براي او مجلس يادبود ميگيرد. اما اين كار ارزش ندارد.
او در پايان يادآور شد: چراغ مكتب پايور و امسال او نبايد خاموش شود، زيرا ما نگران موسيقي ملي ايران هستيم در حالي كه اين كار حمايت اساتيد موسيقي را ميطلبد و اميدوارم تا پايان اين راه حضور داشته باشيم و آن را به سرانجام برسانيم.
در بخش پاياني اين مراسم از اساتيد حاضر تقدير شد.
.jpg)
.jpg)
